Ölüme Bir Dakika

güneş varken ölmek istemem

güneş gitsin sonra

utanırım ben ondan

görüyormuş gibi her şeyi

görmesin öldüğümü

en çokta tek gideyim isterim

aklım yerinde

öldüğümü bilerek

öldüğümü bilmeyerek ölürsem çok üzülürüm

çırpınışlarımı son ana kadar hissetmek istiyorum

ne kadar bağımlıymışım bu hayata

bence hiç ama öyle olmuyor

nasıl da çırpınırım ölürken

nasıl korkarım kim bilir

belki de sarılırım

nolur diye

ölmeden önce ki çırpınmadan mı korkucam

ölüyorum diyorum çırpınmak diyorsun

en çok çırpınayım

böyle ölüyorum diye

ohhh

her şeyi yaşamaya hazırım

yüreğim patlasa

yüreğimin nasıl patladığını gördüğüm için

yine mutlu olurum

o an savsaklarım ama

sonra hatırlarım

tonla acısa ne olur canım

can cıktıktan sonra

unutulacak yada unutulmayacak fark eder mi

göçüp giderken

gözüm hiç korkulu bakmıyor bu anlara

baştan aşağı yanabilirim bile

çılgınlar gibi etrfta koşarım

sonra dururum

öldüm sanır herkes

ama ben ölümü karşılarım

ruhum bedenimden önce yanmaya başladı

ne anlatılıyor bu hal

ne de değişik geliyor

o kadar sıradan ki

kavuşmak

kavuşmak için bir gün gözüm arkada kalırsa

işte o zaman can acım bu dünyada kalır

neyi unutabilirim ki bu hayatta arkamda

sanki hiç bir şey

tüm ağrılardan kurtuluşum

belki de ağrının kendisi oluşum

ama başarmışım gücüyle

bana bahşedilen nefesi son anına kadar kullanmışım

sarılır elbet birileri

okşar başımı

kimseye bahsetmediğim şiirlerimden

ölümün kendisinden

korkmasın diye kimse

herkes bu kadar güzel ölüm karşılanır mı diye nazar ederse

korkarım kendi ölümümden

içimde yaşarım

her uykumda tekrar tekrar yanar

yeniden doğarım

kalır mı sanki benden geriye

beden görününce ruh biter mi olduğu yerde

sıkıldım hasretinden zaten

bazen basıp gidesim geliyor

bazen de yaramazlık yapmış bir cocuk gibi

otur oturduğun yerde

bir gün gelecek elbet çocuk

yediğin tokatlara aldırış etme

silinecek hepsinin izi

nefes bile kalmıyorken

cümleleri kendime saklarsam

haksızlık etmiş gibi rahatsız olurum

gitsin hepsi varoluşuna

cümleyi tamamlayan her harf mutluluktan uçuyorsa

nasıl hakim olabilirim onlara

uçun kuşlar uçun

ölüm anına kadar

çünkü ben ölünce uçamayacaksınız

gökyüzünü alacağım.

sanırım en uzun şiirimi yazdım

ona da takılamıyorum artık

canım gitmiş canımdan

ezberimde olan nasıl kalır

ezberimden değil

akan her cümlem kalbimin kanından

son kez kanım beni büyüler gibi akıyor damarlarımdan

birazdan duracaklarını bildikleri halde

zaten duracağız diye akıllarından geçirmeden

benden çıktı da can

peki ya parmaklarımdan

parmağımın ucunda kalan anılardan..